ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΟΥΣΑΙΟ

Άκου, Μουσαίε, το ιερό μου άσμα
και μάθε ποια τελετή ταιριάζει στη θυσία.

Επικαλούμαι τον Δία, τη Γαία και το Ηλιακό Φως,
την αγνή λάμψη της Σελήνης και τ’ άστρα της νύχτας·
εσένα Ποσειδώνα, άρχοντα της βαθιάς θαλάσσης,
με τα σκοτεινά μαλλιά, που τα κύματά σου ζώνουν τη στεριά·
τη γόνιμη Δήμητρα, την καλλίμορφη,
και την Περσεφόνη, βασίλισσα του Άδη, σύζυγο του Πλούτωνα.

Τη θηρεύτρια Άρτεμη και τις λαμπρές ακτίνες του Φοίβου,
του θεού που πλήττει από μακριά, δόξα των Δελφών·
τον Διόνυσο, τιμημένο από τον ουράνιο χορό,
τον μαινόμενο Άρη και τον Ήφαιστο, θεό της φωτιάς·
τη μεγάλη δύναμη που αναδύθηκε από τον αφρό στο φως,
και τον ισχυρό Πλούτωνα στα βασίλεια της νύχτας.

Τη νεαρή Ήβη, τον κραταιό Ηρακλή,
κι εσένα που φροντίζεις τους τοκετούς, Ειλείθυια·
τη σεβάσμια Δικαιοσύνη και την Ευσέβεια καλώ,
τις περίφημες νύμφες και τον Παν, θεό των πάντων.

Την ιερή Ήρα, την ωραία Μνημοσύνη,
και τις αγνές Μούσες απευθύνω την προσευχή μου·
τον ποικίλο ενιαυτό, τις Χάριτες και τις Ώρες,
την καλλίκομη Λητώ και τις δυνάμεις της Διώνης.

Τους οπλισμένους Κουρήτες, τους οικιακούς θεούς
(Κορύβαντες, Κουρήτες, Κάβειροι) επικαλούμαι,
μαζί με τους Σωτήρες, γόνους του Δία, βασιλέα των πάντων·
τους Ιδαίους θεούς, τον άγγελο των ουρανών,
και τη δίκαιη Θέμιδα, με τη σοφή ματιά.

Την αρχαία Νύχτα και το Φως της Ημέρας ικετεύω,
την Πίστη και τη Δίκη, που απονέμει το δίκαιο·
τον Κρόνο και τη Ρέα, και τη μεγάλη Θέτιδα,
σκεπασμένη με πέπλο γαλάζιου ουράνιου φωτός.

Καλώ τον μέγα Ωκεανό και το ωραίο πλήθος των νυμφών
που κατοικούν στα βάθη της θάλασσας·
τον κραταιό Άτλαντα, την αιώνια Αιωνιότητα
και τον ατελεύτητο Χρόνο·
τη Στυγία λίμνη και τους πράους θεούς πλάι της,
και τα ποικίλα Δαιμόνια που εποπτεύουν τους ανθρώπους·
τη λαμπρή Πρόνοια, το γενναίο πλήθος των δαιμονικών μορφών
που γεμίζουν τον αιθέρα
ή κατοικούν στον αέρα, στο νερό, στη γη ή στη φωτιά,
ή αποσύρονται βαθιά κάτω από το στερεό έδαφος.

Τον Διόνυσο και τη Σεμέλη, φίλους όλων, καλώ,
και τη λευκή Λευκοθέα της θάλασσας·
τον γενναιόδωρο Παλαίμονα, τη μεγάλη Αδράστεια,
και τη γλυκόγλωσση Νίκη, υψωμένη με επιτυχία·
τον μέγα Ασκληπιό, γνώστη της ίασης,
και τη φοβερή Αθηνά, που χαίρεται τις σφοδρές μάχες·
τις Βροντές και τους Ανέμους, κλεισμένους σε ισχυρούς στύλους,
που βρυχώνται τρομερά ζητώντας διέξοδο.

Τον Άττη, τη μητέρα των άνω δυνάμεων,
και τον ωραίο Άδωνη, που ποτέ δεν καταδικάζεται στον θάνατο·
αρχή και τέλος, είναι τα πάντα για όλους·
αυτούς καλώ με ήπια και ευμενή βοήθεια.

Και στη ιερή μου θυσία προσκαλώ
τη δύναμη που βασιλεύει στο βαθύτερο σκότος και τη νύχτα·
καλώ την Εννοδία Εκάτη, σεμνή κυρά,
γήινη, υδάτινη και ουράνια,
ταφική, με κροκωτό πέπλο,
συνοδευόμενη από σκοτεινά φαντάσματα που πλανώνται στη σκιά·
Περσική, ανίκητη κυνηγέτιδα, χαίρε,
κλειδοκράτειρα του κόσμου, ποτέ νικημένη·
σου αρέσει να περιπλανάσαι στους τραχείς βράχους·
οδήγησε και θρέψε, και γίνε παρούσα στις τελετές μας.

Ευμενώς χάρισε επιτυχία στα δίκαια αιτήματά μας,
δέξου την τιμή μας
και ευλόγησε το θυμίαμα.

Ι. ΠΡΟΣ ΤΗ ΘΕΑ ΠΡΟΘΥΡΑΙΑ

Θυμίαμα από στύρακα

Σεβάσμια θεά, άκουσε την προσευχή μου,
εσύ που έχεις ως ιδιαίτερη φροντίδα τους πόνους του τοκετού·
σε εσένα, ξαπλωμένες στο κρεβάτι της οδύνης,
οι γυναίκες βλέπουν, σαν σε καθρέφτη, τη λύτρωση.

Φύλακας του γένους, με πράο φρόνημα προικισμένη,
ευμενής και καλοσυνάτη προς την ανήμπορη νεότητα·
ευεργετική τροφός· το μέγα κλειδί της Φύσεως
δεν ανήκει σε καμία άλλη θεότητα παρά μόνο σε εσένα.

Κατοικείς με όσα δεν είναι ορατά στο βλέμμα
και οι ιερές τελετές είναι η χαρά σου·
δικό σου είναι το έργο να λύσεις τη ζώνη της παρθένου,
και σε κάθε πράξη είσαι παρούσα, γνωστή και φανερή.

Συμπάσχεις με τους τοκετούς,
κι όμως χαίρεσαι βλέποντας τον πολυάριθμο καρπό της γονιμότητας·
όταν, βασανισμένες από τους φυσικούς πόνους και τη βαριά οδύνη,
οι γυναίκες σε επικαλούνται ως βέβαιο καταφύγιο της ψυχής.

Διότι μόνο εσύ μπορείς να χαρίσεις ανακούφιση στον πόνο,
εκεί όπου η τέχνη προσπαθεί να απαλύνει, μα μάταια·
βοηθός θεά, Ειλείθυια, σεβάσμια δύναμη,
που φέρνεις τη λύτρωση στην τρομερή ώρα του τοκετού·

Άκουσέ με, μακάρια Άρτεμη, και δέξου την προσευχή μου,
και κάνε το γένος των νηπίων παντοτινή σου φροντίδα.

ΙΙ. ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ (ΝΥΞ)

Θυμίαμα με δάδες

Νύχτα, μητέρα θεά, πηγή της γλυκιάς ανάπαυσης,
απ’ όπου στην αρχή γεννήθηκαν και θεοί και άνθρωποι·
άκουσέ με, μακάρια Κυπρίδα, στολισμένη με αστρικό φως,
που κατοικείς στη βαθιά σιγή του ύπνου, σκοτεινή Νύχτα.

Όνειρα και απαλή γαλήνη συνοδεύουν τη σκοτεινή σου πομπή,
ευχαριστημένη με το μακρόσυρτο σκότος και το ιερό δείπνο·
διαλύτρια της αγωνιώδους μέριμνας, φίλη της χαράς,
με ζοφερούς ίππους περιτρέχεις ολόκληρη τη γη.

Θεά των φασμάτων και του σκιώδους παιγνίου,
της οποίας η υπνωτική δύναμη χωρίζει τη φυσική ημέρα·
με απόφαση της Μοίρας στέλνεις πάντοτε το φως
στον βαθύτερο Άδη, μακριά από το βλέμμα των θνητών.

Διότι η φοβερή Ανάγκη, που τίποτε δεν μπορεί να νικήσει,
περιβάλλει τον κόσμο με δεσμά αδάμαντα.

Γίνε παρούσα, θεά, στην προσευχή του ικέτη σου,
εσύ που όλοι ποθούν και όλοι εξίσου σέβονται·
μακάρια, ευμενής, με φιλική σου βοήθεια
διώξε τους φόβους της τρομερής σκιάς του λυκόφωτος.

ΙΙΙ. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ (ΟΥΡΑΝΟΣ)

Θυμίαμα από λιβάνι

Μέγιστε Ουρανέ, του οποίου το πανίσχυρο σώμα δεν γνωρίζει ανάπαυση,
πατέρα των πάντων, απ’ όπου γεννήθηκε ο κόσμος·
άκουσέ με, γενναιόδωρε πρόγονε, αρχή και τέλος όλων,
που αενάως περιδινείσαι γύρω από τη γήινη σφαίρα.

Κατοικία των θεών, του οποίου η φυλακτική δύναμη
περιβάλλει τον αιώνιο Κόσμο με όρια αδιάκοπα·
του οποίου ο πλατύς κόλπος και οι κυκλωτικές αγκάλες
κρατούν τη φοβερή αναγκαιότητα της φύσης.

Αιθέριε και γήινε μαζί, του οποίου η πολυποίκιλη μορφή,
γαλάζια και γεμάτη σχήματα, καμία δύναμη δεν μπορεί να δαμάσει·
πανόπτη Ουρανέ, γεννήτορα του Χρόνου (Κρόνου),
παντοτινά μακάριε, ύψιστη θεότητα.

Γίνε ευμενής σε μια νέα μυστική λάμψη
και στεφάνωσε τις επιθυμίες του με ζωή θεϊκή.

IV. ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΥΡ (ΑΙΘΗΡ)

Θυμίαμα από κρόκο

Ω άναρχε και αδάμαστο Πυρ (Αιθέρα),
που βασιλεύεις ψηλά, στα βασίλεια του Δία, κυρίαρχε του ουρανού·
ο ένδοξος Ήλιος με την εκθαμβωτική του λάμψη,
καθώς και η Σελήνη και τ’ άστρα, από εσένα αντλούν το φως τους.

Δύναμη που δαμάζεις τα πάντα, αιθέριο πυρ που λάμπεις,
του οποίου οι ζωοποιές πνοές εμπνέουν τη θερμότητα της ζωής·
άριστο στοιχείο του κόσμου, φορέα του φωτός,
με αστρική ακτινοβολία που λάμπει, άνθος λαμπρό.

Άκουσε την ικετήρια προσευχή μου
και είθε η φύση σου να παραμένει πάντοτε αγνή, γαλήνια και ήμερη.

V. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟ, ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ

Θυμίαμα από σμύρνα

Ω πανίσχυρε Πρωτόγονε, πρωτότοκε, άκουσε την προσευχή μου,
διφυή, ωογενή, περιπλανώμενε στον αέρα·
ταυροβόητε, που καυχάσαι για τα χρυσά σου φτερά,
απ’ όπου πηγάζει το γένος θεών και θνητών.

Ηρικαπαίε (Ερικαπαίος), δοξασμένη δύναμη,
ανείπωτη, απόκρυφη, άνθος ολοφώτεινο·
από σκοτεινά μάτια διώχνεις το ζόφο της νύχτας,
πανεκτατική λαμπρότητα, φως καθαρό και ιερό.

Γι’ αυτό Φάνη σε ονομάζουν, δόξα του ουρανού·
με κυματιστά φτερά πετάς σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πρίαπε, σκοτεινομάτη λάμψη, εσένα υμνώ,
γονιμοποιέ, πανσόφιε, πάντοτε μακάριε βασιλέα.

Με χαρούμενο βλέμμα φώτισε ευμενώς
τις θείες τελετές και την ιερή μας θυσία.

VI. ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΣΤΡΑ (ΑΣΤΡΟΝ)

Θυμίαμα από αρωματικά

Με ιερή φωνή επικαλούμαι τ’ Άστρα στα ύψη,
αγνά ιερά φώτα και δαίμονες του ουρανού·
ουράνια άστρα, γένος της Νύχτας,
σε κυκλικές περιφορές εκπέμπετε μακριά το φως σας.

Λαμπρές ακτίνες σκορπίζετε γύρω από τους ουρανούς,
αιώνια πυρά, πηγή όσων υπάρχουν εδώ κάτω·
με φλόγες που σημαίνουν τη Μοίρα λάμπετε,
και δίκαια χαράσσετε για τους ανθρώπους θεϊκή πορεία.

Σε επτά λαμπρές ζώνες τρέχετε με πλανώμενες φλόγες,
και ουρανό και γη συνθέτουν τα διαυγή σας σώματα·
με ακούραστη τροχιά, αγνά και πυρόφωτα,
λάμπετε αδιάκοπα μέσα από το πέπλο της Νύχτας.

Χαίρετε, σπινθηρίζοντα, χαρμόσυνα, άγρυπνα πυρά·
ευμενώς φωτίστε όλες τις δίκαιες επιθυμίες μου·
στρέψτε συνειδητές ακτίνες στις ιερές αυτές τελετές
και ολοκληρώστε τα έργα μας που είναι αφιερωμένα στον ύμνο σας.

VII. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ (ΗΛΙΟΣ)

Θυμίαμα από λιβάνι και μάννα

Άκουσέ με, χρυσέ Τιτάνα, του οποίου το αιώνιο μάτι,
με πλατιά θέαση φωτίζει ολόκληρο τον ουρανό·
αυτογέννητε, ακούραστε στη διάχυση του φωτός,
καθρέφτη χαράς για κάθε βλέμμα.

Κύριε των εποχών, με το πύρινο άρμα σου
και τα πηδηχτά σου άλογα, που ακτινοβολούν φως από μακριά·
με το δεξί σου χέρι πηγή του πρωινού φωτός,
και με το αριστερό πατέρας της νύχτας.

Ευκίνητε και σφριγηλέ, σεβάσμιε Ήλιε,
πύρινε και λαμπρέ, τρέχεις γύρω από τους ουρανούς·
εχθρός των αδίκων, μα οδηγός των αγαθών,
ευμενώς επιβλέπεις κάθε τους βήμα.

Με ποικίλους ήχους, με χρυσή λύρα,
μου ανήκει να γεμίζω τον κόσμο με θεϊκή αρμονία·
πατέρα των αιώνων, οδηγέ των ευτυχών έργων,
κυβερνήτη του κόσμου, που φέρεσαι από λαμπρούς ίππους·

αθάνατε Δία, πανεπόπτη, φορέα του φωτός,
πηγή της ύπαρξης, καθαρέ και πύρινε·
καρποφόρε, παντοδύναμε κύριε των ετών,
ευκίνητε και θερμέ, που κάθε δύναμη σέβεται.

Μέγα μάτι της Φύσης και του έναστρου ουρανού,
προορισμένε με αθάνατες φλόγες να δύεις και να ανατέλλεις·
διανεμητή της δικαιοσύνης, φίλε των ρευμάτων,
μέγα δεσπότη του κόσμου, υπέρτατε όλων.

Πιστέ προστάτη και οφθαλμέ του δικαίου,
κυρίαρχε των ίππων και φως της ζωής·
με το ηχηρό μαστίγιο οδηγείς τέσσερα πύρινα άλογα,
όταν, ένδοξος, διατρέχεις το άρμα της ημέρας.

Λάμψε ευμενώς πάνω σ’ αυτά τα μυστικά έργα
και ευλόγησε τους ικέτες σου με ζωή θεϊκή.

VIII. ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗ [SELENE]

Θυμίαμα από Αρωματικά

Άκου, βασίλισσα θεά, που διαχέεις ασημένιο φως,
κερατοφόρα και περιπλανώμενη μέσα στο σκοτάδι της Νύχτας.
Περιτριγυρισμένη από αστέρια, με φλόγα που εκτείνεται σε ευρύ κύκλο,
διασχίζεις τον ουρανό·
Αρσενική και θηλυκή με δανεικές ακτίνες λάμπεις,
πλήρης ή σε φάση μείωσης.

Μητέρα των αιώνων, φεγγαριού καρποφόρα [Μήνη],
του ήμερου μήλου η σφαίρα καθρεφτίζει το μεσημέρι της Νύχτας.
Λάτρης των ίππων, λαμπρή, βασίλισσα της Νύχτας,
πανόρατη δύναμη, στολισμένη με αστρικό φως.
Λάτρης της εγρήγορσης, εχθρός της έριδας,
ευτυχισμένη στην ειρήνη, με φρόνιμη ζωή·
Λάμπανο νυκτός, στολίδι και φίλη της,
που δίνεις στα έργα της φύσης τον προορισμένο σκοπό τους.

Βασίλισσα των άστρων, ολόκληρη, χαιρετίζω!
Ντυμένη με εύμορφο ένδυμα και λαμπερό πέπλο·
Έλα, ευλογημένη θεά, φρόνιμη, αστρική και λαμπρή,
λάμπανο φεγγαριού με αγνό και λαμπρό φως,
Φώτισε αυτές τις ιερές τελετές με ευνοϊκές ακτίνες,
και δέξου με ευχαρίστηση τον μυστηριακό ύμνο του ικέτη σου.

IX. ΠΡΟΣ ΤΗ ΦΥΣΗ

Θυμίαμα από Αρωματικά

Φύση, μητέρα όλων, αρχαία και θεϊκή,
μητέρα παντεχνική, τέχνη είναι δική σου.
Ουράνια, πλούσια, σεβαστή βασίλισσα, σε κάθε γωνιά της κυριαρχίας σου ορατή.
Αδάμαστη, παντοδύναμη, αιώνια λαμπερή,
παντοκυρία, τιμημένη και υπέρτατα φωτεινή.
Αθάνατη, πρωτογενής [Protogeneia], πάντα ίδια, νυχτερινή, αστρική, λαμπρή και ένδοξη.
Τα ίχνη των βημάτων σου σε κυκλική πορεία,
με αδιάκοπη δύναμη τα γυρίζεις.

Καθαρό στολίδι όλων των θείων δυνάμεων,
φυσικά και υπερφυσικά λαμπρύνεις·
Κοινή σε όλα και γνωστή σε κάθε τι,
αλλά αδιαίρετη και μόνη.
Χωρίς πατέρα η θαυματουργή σου ουσία,
εσύ ο πατέρας απ’ όπου προήλθε η ουσία σου.

Ζωοδότρα, πανταχού παρούσα, γνωστή με πολλαπλά ονόματα,
δικαιοσύνη, υπέρτατη στη δύναμη,
ο άρχοντας της τάξης των υδάτων και των ουρανών.
Αθάνατη Πρόνοια, ο κόσμος είναι δικός σου,
και εσύ είσαι τα πάντα, θεία αρχιτέκτονας.

Άκου, ευλογημένη θεά, τον ικέτη σου,
και κάνε τη μελλοντική μου ζωή αντικείμενο της φροντίδας σου.
Χάρισε άφθονες εποχές, επαρκή πλούτο,
και στεφάνωσε τις μέρες μου με ειρήνη και υγεία.

X. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΝ [PAN]

Θυμίαμα από Διάφορα Αρώματα

Καλώ τον ισχυρό Παν, ουσία του όλου,
αιθερικό, θαλάσσιο, γήινο, γενική ψυχή,
Αθάνατη φλόγα· ο κόσμος όλος είναι δικός σου,
και όλα μέρη σου, δύναμη θεϊκή.

Έλα, ευλογημένε Παν, που οι αγροτικές περιοχές σε χαίρονται,
έλα πηδηχτά, ευκίνητε, περιπλανώμενο, με αστρικό φως·
Οι Ώρες και οι Εποχές [Horai] υπακούουν στη διαταγή σου,
και γύρω από τον θρόνο σου στέκονται σε ευπρεπή τάξη.

Τραγοπόδαρος, κερατοφόρος, βακχικός Παν,
μανιακή δύναμη, από την οποία άρχισε ο κόσμος,
που τα διάφορα μέρη σου, εμπνευσμένα από σένα,
συνδέονται σε ατέρμονο χορό και θεία μελωδία.

Σε σένα βρίσκουμε καταφύγιο από τους φόβους μας,
αυτούς που είναι ιδιαιτέρως ανθρώπινοι.
Οι ποιμένες, τα νερά και οι αίγες χαίρονται σε σένα,
αγαπάς το κυνήγι, και τη μυστική φωνή της Ηχούς.

Όλες οι νύμφες, παιχνιδιάρες, σε ακολουθούν,
και όλα τα έργα σου εκπληρώνουν τον προορισμό τους.
Ω παντοδύναμη, πολυφημισμένη θεά,
ο κόσμος σου ανήκει, η αφθονία είναι δική σου.

XI. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ

Θυμίαμα από Λιβάνι

Άκου, πανίσχυρε Ηρακλή, άγριε και δυνατέ,
σε ποιον ανήκουν τεράστια χέρια και σπουδαία έργα,
Αθάνατε Τιτάνα, φρόνιμε και ευεργέτη,
με πολλαπλές μορφές, αιώνιε και θεϊκέ,
Πατέρα του Χρόνου [Κρόνος], θέμα γενικής ύμνησης,
ακατάληπτε, προσκυνώμενε με πολλούς τρόπους.

Μεγαλοψυχία σε διέπει, δεξιότητες μαντείας κατέχεις,
και στους αθλητικούς αγώνες πεδίων ακατάβλητος.
Σκοπεύεις τα πάντα, καταστρέφοντας τα άγρια πλήθη,
εις εσένα οι άνθρωποι ως σωτήρα προσεύχονται.

Ακούραστε, άνθος της γης, γλυκιάς καταγωγής,
που αγαπάς την ειρήνη και τα έργα ειρηνικά.
Αυτογεννηθείς, με πρωτογενή φλόγα λάμπεις,
πολλαπλά ονόματα και καρδιά γεμάτη δύναμη.

Το κεφάλι σου υποστηρίζει το φως του πρωινού,
και φέρει τη σιωπηλή, ζοφερή νύχτα.
Από ανατολή σε δύση, με θεϊκή δύναμη,
δωδεκάργιους άθλους να εκπληρώσεις σου ανατίθενται.
Με δάχτυλα ακατάλυτα και άπειρα, θεϊκέ,
έλα, ευλογημένη δύναμη, και στους ιερούς μας τελετές κλίνε·
Φέρε ανακούφιση από ασθένειες, και διώξε συμφορές.

XII. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΡΟΝΟ

Θυμίαμα από Στόραξ

Ετεροειδής πατέρα, ισχυρέ Τιτάνα, άκου,
Μεγάλη φλόγα θεών και ανθρώπων, που όλοι σέβονται.
Με σύνεση και δύναμη εφοδιασμένος,
σ’ εσένα ανήκουν τελειότητα και μείωση.

Από σένα καταστρέφονται όλα όσα καθημερινά πεθαίνουν,
και από σένα αναγεννιούνται στη θέση τους.
Ο αχανής κόσμος σε αλυσίδες αιώνιες κρατείται,
ισχυρή και ακατανίκητη η δύναμή σου.

Πατέρα της μεγάλης αιωνιότητας, θεϊκέ,
με ποικιλία λόγων σέβεσαι·
Άνθος της γης και του άστρου, σύζυγος της Ρέας,
και γυναίκα του Προμηθέα.

Σεβαστή ρίζα της μαιευτικής φύσης,
από την οποία εκδηλώνονται οι μορφές της ύπαρξης.
Δεν υπάρχουν τμήματα που να μην περιλαμβάνει η δύναμή σου,
διαχυμένη σε όλα, απ’ όπου ο κόσμος αναδύθηκε.

Ω καλύτερο όλων, λεπτόμυαλε ον,
άκου τις ιερές προσευχές με ευμένεια.
Παρακολούθησε τις ιερές τελετές,
και χάρισε μια αμόλυντη ζωή και ευλογημένο τέλος.

XIII. ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΡΕΑ

Θυμίαμα από Αρωματικά

Θυγατέρα του μεγάλου Πρωτογόνου, θεά,
λαμπρή Ρέα, προς την προσευχή μου στρέψου,
Που σέρνεις το ιερό σου άρμα με ταχύτητα,
τραβηγμένο από άγριους λιοντάρια, τρομερή και ισχυρή.

Μητέρα του Δία [Ζευς], του οποίου το ισχυρό χέρι
μπορεί να κρατά το εκδικητικό κεραυνό και να κουνά την τρομερή ασπίδα.
Με τύμπανα ηχηρά, μανιακή, λαμπρή,
με χάλκινη φωνή, τιμή σου, ευλογημένη βασίλισσα του Κρόνου [Kronos].

Χαίρεσαι στα βουνά και στις ταραχώδεις μάχες,
και οι τρομερές κραυγές των ανθρώπων σε ευφραίνουν.
Μητέρα πολέμου, ισχυρή, επιβλητική,
πανούργα σωτήρια, απελευθερώτρια.

Μητέρα θεών και ανθρώπων, από την οποία η Γη [Γαία]
και οι υψηλοί ουρανοί [Ουρανός] αντλούν τη γέννησή τους.
Οι αιθέρες και οι βαθιές θάλασσες προέρχονται από σένα.
Έλα, ευχαριστημένη από τις περιπλανήσεις, ευλογημένη και θεία,
φέρε ειρήνη στα έργα μας και πλούσια αφθονία,
και όπου βρεθεί, διώξε τη νόσο ως τα πέρατα της γης.

XIV. ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΙΑ [ΖΕΥΣ]

Θυμίαμα από Στόραξ

Ω πολυτιμημένε Δία, υπέρτατε,
σ’ εσένα αφιερώνουμε τις ιερές μας τελετές.
Οι προσευχές και οι εξιλεώσεις μας, βασιλιά θεϊκέ,
λαμπρύνουν γύρω από το κεφάλι σου.

Η γη είναι δική σου, και τα βουνά που ανυψώνονται,
η θάλασσα βαθειά, και όλο μέσα στον ουρανό.
Βασιλιάς Κρονίων, κατερχόμενος από ψηλά,
γενναιόδωρος, εντολοδόχος, σκήπτρο κρατών Δίας.

Όλως-γεννήτορας, αρχή και τέλος όλων,
η παντοδύναμη δύναμή σου ταρακουνά αυτή τη γήινη σφαίρα.
Ακόμα και η φύση τρέμει στο ισχυρό σου νεύμα,
ο δυνατός κεραυνός και ο βροντόφωνος Θεός.

Πηγή αφθονίας, καθαρτή βασιλιά,
ω ποικιλόμορφε, απ’ τον οποίο αναδύονται όλες οι φύσεις,
Άκου με ευμένεια την προσευχή μου,
δώσε υγεία αμόλυντη, ειρήνη θεϊκή και αναγκαίο πλούτο.

XV. ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΗΡΑ

Θυμίαμα από Αρωματικά

Ω βασίλισσα Ήρα, με επιβλητική όψη,
αιθέρια, θεϊκή, ευλογημένη σύζυγος του Δία,
Θρονιασμένη στην καρδιά του γαλάζιου ουρανού,
ο ανθρώπινος γένος είναι υπό τη συνεχή σου φροντίδα.

Οι δροσεροί άνεμοι πηγάζουν μόνο από τη δύναμή σου,
που τρέφουν τη ζωή, που κάθε ζωή επιθυμεί.
Μητέρα των νεφών και των ανέμων, από σένα παράγονται όλα τα πράγματα,
γνωστή η ανθρώπινη ζωή χάρη σε σένα.

Όλες οι φύσεις συμμετέχουν στον θεϊκό σου χαρακτήρα,
και μόνο εσύ κατέχεις την παγκόσμια κυριαρχία.
Με ισχυρούς ανέμους οι θάλασσες και τα ποτάμια φουσκώνουν,
όταν κινούνται από σένα.

Έλα, ευλογημένη θεά, διάσημη παντοδύναμη βασίλισσα,
με ευμενή όψη, χαρούμενη και ήρεμη.