Θεότητες του Θανάτου στην Ελληνική Μυθολογία

Οι Σκοτεινές Δυνάμεις του Κάτω Κόσμου

Η αρχαιοελληνική αντίληψη για τον θάνατο, ο ρόλος του Κάτω Κόσμου, γιατί οι θεότητες του θανάτου κατέχουν σημαντική θέση.

Ο κόσμος των αρχαίων Ελλήνων ήταν ένας κόσμος διαβαθμισμένων δυνάμεων όπου η ζωή και ο θάνατος συνυπήρχαν σε μια ιερή ισορροπία. Στην ελληνική μυθολογία, ο θάνατος δεν είναι μόνο ένα βιολογικό τέλος· είναι μια κοσμική πραγματικότητα που διέπεται από θεούς, δαίμονες και χθόνιες θεότητες. Οι θεότητες του θανάτου αποτελούν τον άξονα γύρω από τον οποίο δομείται το νόημα της μοίρας, της δικαιοσύνης και της συνέχειας μεταξύ επίγειου και υπόγειου κόσμου.

Ο Κάτω Κόσμος (Άδης), με τους ποταμούς του, τις πύλες, τους φύλακες και τους δικαστές του, δεν ήταν τόπος τυφλού σκότους, αλλά ένα οργανωμένο βασίλειο. Εκεί, οι άρχοντες των νεκρών, τα πνεύματα θανάτου και οι χθόνιες θεότητες ρύθμιζαν τη ροή των ψυχών και την απονομή της κοσμικής τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο, οι θεότητες του θανάτου κατέχουν σημαντική θέση: προσωποποιούν ό,τι φοβάται και ταυτόχρονα αναγνωρίζει ο άνθρωπος ως αναπόφευκτο.

Το άρθρο που ακολουθεί εξετάζει, με βάση τις αρχαίες πηγές, τον Θάνατο ως θεό, τον Άδη και την Περσεφόνη ως ηγεμονικό ζεύγος του Κάτω Κόσμου, τις Κήρες ως φορείς του βίαιου τέλους, τις Μοίρες ως ρυθμιστές της ζωής και του θανάτου, τις Ερινύες ως τιμωρούς του αίματος, καθώς και άλλες δυνάμεις και πνεύματα που πλαισιώνουν το σύνολο της χθόνιας τάξης. Στόχος είναι μια καθαρή, εγκυκλοπαιδική αλλά φιλική παρουσίαση για μαθητές, φοιτητές, λάτρεις της μυθολογίας και το ευρύ κοινό.

Ποιος ήταν ο Θάνατος στην Ελληνική Μυθολογία;

Καταγωγή του Θανάτου (Γιος Νύχτας, αδελφός Ύπνου)

Στην αρχαία ελληνική κοσμογονία, όπως καταγράφεται κυρίως από τον Ησίοδο, ο Θάνατος γεννιέται από τη Νύχτα (Νύξ). Συχνά παρουσιάζεται ως δίδυμος ή αδελφός του Ύπνου (Ύπνος), αναδεικνύοντας την εγγύτητα των δύο καταστάσεων. Στο ίδιο γενεαλογικό σχήμα, η Νύχτα φέρνει στον κόσμο μια σειρά από δυνάμεις και καταστάσεις που σχετίζονται με τα όρια και τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης: τον Μόρο (Μόρος – μοίρα/βαριά καταδίκη), τις Κήρες (βίαιους θανάτους), τις Ερινύες και άλλες δυνάμεις που σηματοδοτούν κρίσιμες στροφές της ζωής.

Οι παραδόσεις ποικίλλουν ως προς τον «πατέρα» του Θανάτου (κάποιες αναφέρουν τον Έρεβο), αλλά ο κορμός της μυθολογίας μιλά για μια πρωτογενή γέννηση από τη Νύχτα, χωρίς την ανάγκη πατρικής συμβολής, γεγονός που υπογραμμίζει τον αρχετυπικό και αυτόνομο χαρακτήρα του θανάτου.

Μορφή/χαρακτηριστικά (Φτερωτός νέος, ήρεμος κι αναπόφευκτος θάνατος)

Ο Θάνατος απεικονίζεται συχνά ως φτερωτός νέος, με ήπιο και λιτό βλέμμα. Σε αγγειογραφίες μοιάζει με τον Έρωτα στην κορμοστασιά, αλλά η σιωπηλή, σκυθρωπή αξιοπρέπειά του τον διαφοροποιεί. Δεν είναι ωμός εκδικητής ούτε φοβερό τέρας· είναι ο ήρεμος και αναπόφευκτος θεός που κλείνει ήπια τα μάτια των ανθρώπων όταν έρθει η ώρα τους.

• Ενσαρκώνει τον φυσικό θάνατο, όχι κατ’ ανάγκην τον βίαιο ή τον τιμωρητικό.
• Δρα παντού, όπου υπάρχει ζωή που φθίνει.
• Συνοδεύει, σε ορισμένα επεισόδια, τον Ύπνο, επιτείνοντας τον συμβολισμό της «ήσυχης μετάβασης».

Ιδιαίτερα σημαντική είναι η παρουσία του στην Ιλιάδα, όπου, κατόπιν κελεύσματος του Δία, ο Ύπνος και ο Θάνατος παραλαμβάνουν το σώμα του ηρωικού Σαρπηδόνα για να το οδηγήσουν με τιμές στην πατρική γη. Η σκηνή δείχνει έναν Θάνατο που λειτουργεί με θεϊκή εντολή, σεβόμενος τον ηρωικό κώδικα και τις ταφικές πρακτικές.

Μύθος του Θανάτου & Σίσυφου

Ο μύθος του Σίσυφου, γνωστός από αρχαίες αναφορές, περιγράφει τη δολιότητα με την οποία ο βασιλιάς της Κορίνθου εξαπάτησε τον ίδιο τον Θάνατο. Κατά μία εκδοχή, ο Σίσυφος αλυσόδεσε τον Θάνατο, εμποδίζοντας κάθε θάνατο στη γη. Οι άνθρωποι έπαψαν να πεθαίνουν, οι μάχες δεν έβρισκαν τέλος και η κοσμική τάξη ανετράπη. Τότε ο Άρης, εξοργισμένος από τη στασιμότητα του πολεμικού έργου, απελευθέρωσε τον Θάνατο, επαναφέροντας την αναγκαία ισορροπία.

Η ιστορία υπογραμμίζει δύο βασικές ιδέες της ελληνικής σκέψης: κανείς θνητός δεν μπορεί να αλυσοδέσει για πολύ την αναγκαιότητα, και η επέμβαση των θεών αποκαθιστά πάντα την κοσμική τάξη.

Ο Άδης ως Κυρίαρχος των Νεκρών

Βασιλιάς του Κάτω Κόσμου

Ο Άδης, αδελφός του Δία και του Ποσειδώνα, μοιράζεται μαζί τους την κοσμική κυριαρχία: ουρανός, θάλασσα και κάτω κόσμος. Ως βασιλιάς του Κάτω Κόσμου, εποπτεύει το βασίλειο των νεκρών. Σπάνια ανεβαίνει στον επάνω κόσμο και σπανιότατα εμφανίζεται με ανθρωπομορφική ζεστασιά· η μορφή του είναι νωχελική, άτεγκτη, κάποιες φορές καλυμμένη από την κυνέη (το κράνος αορατότητας).

Επίκλητος και ως Πλούτων (ο Πλούσιος), δεν είναι τυφλός καταστροφέας, αλλά ο κάτοχος των υπόγειων θησαυρών: μετάλλων, σπόρων, πλούτου που αναβλύζει από τα βάθη της γης. Η διπλή ταυτότητα (Άδης/Πλούτων) τον συνδέει με την ιδέα των κύκλων της βλάστησης και της φθοράς.

Αρμοδιότητες

Ο Άδης κυβερνά και ρυθμίζει, δεν αφαιρεί τη ζωή. Οι κύριες αρμοδιότητές του περιλαμβάνουν:

• Φύλαξη της τάξης στον κάτω κόσμο.
• Υποδοχή των ψυχών μετά τον θάνατο και παραμονή τους στο βασίλειό του.
• Συμβασιλεία με την Περσεφόνη.
• Συνεργασία με μορφές όπως ο Χάρων (πορθμέας), ο Κέρβερος (φύλακας) και οι δικαστές των νεκρών (Μίνως, Ραδάμανθυς, Αιακός) για την κατανομή των ψυχών.

Γιατί ο Άδης δεν θεωρείται θεός θανάτου αλλά άρχοντας νεκρών

Κρίσιμο είναι να διακρίνουμε: ο Άδης δεν «φέρει» το τέλος· απλώς το «διοικεί». Δεν είναι η αιτία του θανάτου, αλλά ο κύριος του τόπου όπου οι νεκροί διαμένουν. Γι’ αυτό και οι αρχαίοι τον φοβούνταν μεν, αλλά δεν τον μισούσαν ως άδικο θεό. Η ακαμψία του συνάδει με τον άτεγκτο νόμο της αναγκαιότητας, όχι με κακία.

Η Περσεφόνη και η Σχέση της με τον Θάνατο

Αρπαγή Περσεφόνης

Το κεντρικό επεισόδιο καταγράφεται στον Ομηρικό Ύμνο στη Δήμητρα. Ο Άδης, με άδεια του Δία, απάγει την κόρη της Δήμητρας, την Περσεφόνη, και την οδηγεί στον Κάτω Κόσμο. Η θλίψη της Δήμητρας σταματά την καρποφορία πάνω στη γη, ώσπου, μετά από διαπραγματεύσεις, η Περσεφόνη επιστρέφει περιοδικά στη μητέρα της, έχοντας όμως γευτεί σπόρους ροδιάς που την δεσμεύουν να επιστρέφει στον Άδη.

Η ιστορία θεμελιώνει τον κύκλο των εποχών: η κάθοδος της Περσεφόνης αντιστοιχεί στη φθορά και τον χειμώνα· η άνοδός της στη βλάστηση και την άνοιξη.

Βασίλισσα Κάτω Κόσμου

Ως βασίλισσα, η Περσεφόνη στέκει δίπλα στον Άδη, μοιραζόμενη την εξουσία. Σε πολλές παραστάσεις κάθεται σε θρόνο, δέχεται προσφορές και κυβερνά με σεμνή αλλά δραστική παρουσία. Δεν είναι παθητικό πρόσωπο· την συναντάμε ως κριτή και πηγή ευλογίας (ή δέσμευσης) για τους νεκρούς.

Συμβολισμός ζωής/θανάτου

Η Περσεφόνη ενώνει δύο περιοχές: της ζωής και του θανάτου. Ο διττός ρόλος της αντικατοπτρίζει τη σκέψη ότι ο θάνατος δεν είναι τελικό μηδέν αλλά μέρος ενός κύκλου. Η σχέση της με την Δήμητρα ενέπνευσε τα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου τιμήθηκαν η γη, η σπορά, ο θάνατος και η ελπίδα μιας μεταμόρφωσης μετά το τέλος.

Οι Κήρες – Οι Πραγματικές Θεότητες του Βίαιου Θανάτου

Καταγωγή

Οι Κήρες παρουσιάζονται από τον Ησίοδο ως θυγατέρες της Νύχτας, αδελφές του Θανάτου και του Μόρου. Αν ο Θάνατος σηματοδοτεί το αναπόδραστο τέλος, οι Κήρες ενσαρκώνουν τον βίαιο, αιφνίδιο θάνατο, κυρίως εκείνον του πολέμου. Είναι, από πολλές απόψεις, οι αυθεντικές «θεότητες του βίαιου θανάτου» στην ελληνική μυθολογία.

Εμφάνιση

Στις ποιητικές περιγραφές και στη «Ασπίδα του Ηρακλή» αποδίδονται ως φοβερές, μαυροντυμένες, με αιχμηρά νύχια, σταγονίδια αίματος στο στόμα, και με λύσσα για ανθρώπινο κορμί. Οι Κήρες δεν είναι όμορφες ή ησύχιες δυνάμεις· είναι αγριεμένες, αχόρταγες και ενεργές στα σημεία της ύψιστης βίας.

Κήρες/πεδία μαχών

Ο φυσικός τους τόπος είναι το πεδίο της μάχης. Τριγυρνούν πάνω από τους συγκρουόμενους, περιμένοντας την έκβαση, χαίρονται τα τραύματα και την αιμορραγία, και συχνά «αρπάζουν» αυτόν που του έχει γραφτεί βίαιο τέλος. Η εμπλοκή τους μετατρέπει τον θάνατο από μετάβαση σε αρπαγή.

Κήρες vs Μοίρες

• Οι Κήρες προσωποποιούν τον βίαιο θάνατο και την καταστροφή που έρχεται με οξύτητα και αίμα.
• Οι Μοίρες ρυθμίζουν συνολικά τη μοίρα κάθε ανθρώπου: γέννηση, διάρκεια ζωής, τέλος. Δεν ταυτίζονται με τον θάνατο, αν και τον «κλειδώνουν» ως στιγμή στο νήμα της ζωής.
• Ενώ οι Κήρες δρουν «επιτόπου» (μάχη, δολοφονία, ατύχημα), οι Μοίρες ορίζουν «εκ των προτέρων» τη διαδρομή.

Οι Μοίρες και η Σχέση τους με τον Θάνατο

Κλωθώ

Η Κλωθώ «κλώθει» το νήμα της ζωής. Αρχίζει την πλοκή της ύπαρξης, συνδέοντας τον κάθε άνθρωπο με τον ιστό του κόσμου. Είναι η αρχή κάθε βιοτικής διαδρομής.

Λάχεσις

Η Λάχεσις «κληρώνει» ή «μοιράζει» τα μερίδια. Κατανέμει το μήκος και τα συμβάντα της ζωής, καθορίζοντας το πλαίσιο ευκαιριών, δοκιμασιών και ακμής. Το όνομά της συνδέεται με τη «λαχεία», το μερίδιο.

Άτροπος

Η Άτροπος είναι «α-τρεπτος», αμετάστρεπτη. Κόβει το νήμα όταν έρθει το πεπρωμένο τέλος. Εδώ εδράζεται η πιο άμεση συνάφεια με τον θάνατο: η κίνησή της σφραγίζει τη μετάβαση.

Πώς καθορίζουν τη μοίρα κάθε ανθρώπου

Συλλογικά, οι Μοίρες ορίζουν:

• Τη γέννηση (Κλωθώ).
• Την πορεία (Λάχεσις).
• Το πέρας (Άτροπος).

Δεν είναι «θεότητες του θανάτου» με στενή έννοια, αλλά χωρίς αυτές, ο θάνατος δεν θα είχε ώρα να έρθει. Ως κόρες της Νύχτας ή, κατά άλλη αρχαία παράδοση, του Δία και της Θέμιδος, γεφυρώνουν τον θεϊκό νόμο με την ανθρώπινη μοίρα.

Οι Ερινύες – Τιμωροί Νεκρών & Ενόχων

Καταγωγή

Στον Ησίοδο, οι Ερινύες γεννιούνται από το αίμα του Ουρανού όταν ο Κρόνος τον ευνουχίζει. Άλλη αρχαία γραμμή τις θέλει θυγατέρες της Νύχτας. Σε κάθε περίπτωση, έχουν χθόνια καταγωγή, συνδεδεμένη με άδικες πράξεις και παραβιάσεις φυσικών δεσμών.

Απονομή δικαιοσύνης

Οι Ερινύες είναι τιμωροί συγκεκριμένης ύβρεως: ιδίως εγκλημάτων συγγενικού αίματος (μητροκτονία, πατροκτονία). Καταδιώκουν τον ένοχο, τον βασανίζουν με τύψεις και μανία, έως ότου η θεϊκή ή ανθρώπινη δικαιοσύνη επιληφθεί. Ο ρόλος τους είναι περισσότερο νομικός/ηθικός παρά θανατηφόρος.

Μύθος του Ορέστη (εξήγησε ότι σχετίζονται με μεταθανάτια δικαιοσύνη, όχι τον ίδιο τον θάνατο)

Ο Ορέστης, μετά τη μητροκτονία της Κλυταιμνήστρας, καταδιώκεται από τις Ερινύες. Στην «Ευμενίδες» του Αισχύλου, η δίκη του στον Άρειο Πάγο και η μεσολάβηση της Αθηνάς καταλήγουν στον εξευμενισμό των Ερινύων («Ευμενίδες»). Το παράδειγμα δείχνει ότι η δράση τους δεν είναι να επιφέρουν τον θάνατο, αλλά να αποκαταστήσουν την ηθική τάξη που η φόνευση διασαλεύει.

Άλλες Χθόνιες Θεότητες & Δαίμονες του Θανάτου (σύντομες παρουσιάσεις): Χάρων, Κέρβερος, Μόρος, Εκάτη, Λήθη.

• Χάρων: Ο πορθμέας των ψυχών. Με λίγα οβολούς (το νόμισμα στον στόμα ή το χέρι στον νεκρό), περνά τις ψυχές από τον Αχέροντα ή τον Στύγα στην πύλη του Άδη. Δεν σκοτώνει· μεταφέρει. Ανήκει στα πνεύματα θανάτου ως λειτουργός της μετάβασης.
• Κέρβερος: Ο τρικέφαλος σκύλος-φύλακας της πύλης. Εμποδίζει τις ψυχές να διαφύγουν και τους ζωντανούς να εισέλθουν. Σύμβολο ακαμψίας της οριακής γραμμής μεταξύ ζωής και θανάτου.
• Μόρος: Η προσωποποίηση της βαριάς μοίρας/του αναπόδραστου «τέλους». Αδελφός του Θανάτου κατά τον Ησίοδο, εκφράζει το σκοτεινό κλήρο που καταλήγει στην απώλεια. Δεν είναι θεός που ενεργεί μεμονωμένα, αλλά η ίδια η αόρατη «μερίδα» της απώλειας.
• Εκάτη: Χθόνια θεότητα των τρίστρατων, της νύχτας και των ορίων. Συνδέεται με φάσματα, καθαρμούς και μαγικές επωδές. Αν και δεν είναι θεότητα του θανάτου, έχει στενή σχέση με ψυχές και διαβάσεις προς το αόρατο.
• Λήθη: Προσωποποίηση/ποταμός της λησμονιάς. Οι ψυχές πίνουν νερό για να ξεχάσουν τη γήινη ζωή. Η Λήθη δεν επιφέρει θάνατο, αλλά ολοκληρώνει την απόσπαση από τον κόσμο των ζωντανών.

Πίνακας Σύγκρισης των Θεοτήτων του Θανάτου

Συμβολισμός των Θεοτήτων του Θανάτου στην Ελληνική Σκέψη (φόβος, μοίρα, θεία δικαιοσύνη, αναπόφευκτο τέλος)

Οι θεότητες του θανάτου ως έκφραση του φόβου

Οι αρχαίοι αναγνώριζαν τον υπαρξιακό τρόμο του τέλους. Οι θεότητες του θανάτου, από τον ήπιο Θάνατο έως τις μανιώδεις Κήρες, αποκρυστάλλωναν κλιμάκες φόβου: από την ήσυχη αποδοχή έως τη φρικίαση του πεδίου της μάχης. Μέσω της λατρείας και της ποίησης, ο φόβος μετατρέπεται σε κατανόηση και τελετουργία.

Οι θεότητες του θανάτου και η μοίρα

Οι Μοίρες, ως υπέρτατες ρυθμίστριες, συνδέουν τον θάνατο με την κοσμική αρχή της μερίδας. Τίποτε δεν συμβαίνει έξω από το «μέτρο». Ο θάνατος δεν είναι αταξία, είναι η σφράγιση της διαδρομής που κλώθεται, μετριέται και κόβεται.

Οι θεότητες του θανάτου και η θεία δικαιοσύνη

Με τις Ερινύες και τη βασιλική τάξη του Άδη, ο θάνατος αποκτά και ηθική διάσταση: ο ένοχος δεν αποφεύγει το δίκαιο. Ο κάτω κόσμος δεν είναι μόνο σιωπή, αλλά και δικαστήριο, όπου αποκαθίσταται η ισορροπία που διασαλεύθηκε από την ύβρη.

Το αναπόφευκτο τέλος ως μέρος της ζωής

Η Περσεφόνη θυμίζει ότι ο θάνατος συνυφαίνεται με αναγέννηση. Η εποχική επιστροφή της δηλώνει ότι η φθορά έχει θέση μέσα στον κύκλο. Στην ελληνική σκέψη, το τέλος δεν ακυρώνει την αξία του βίου· την αναδεικνύει.

Επιρροή των Θεοτήτων του Θανάτου στη Σύγχρονη Κουλτούρα (λογοτεχνία, κινηματογράφος, βιντεοπαιχνίδια, σύγχρονη φαντασία)

Οι μορφές του Άδη, της Περσεφόνης, του Θανάτου και των Κηρών εμποτίζουν διαρκώς τη σύγχρονη φαντασία. Η εικόνα του πορθμέα Χάρωνα, ο σκύλος-φύλακας Κέρβερος, οι αδελφές Μοίρες που χειρίζονται το νήμα, εμφανίζονται σε αφηγήσεις κάθε είδους: από επικές αναδιηγήσεις έως εικαστικές μεταφορές.

• Στη λογοτεχνία, ο κάτω κόσμος γίνεται σκηνικό μύησης, δοκιμασίας και επιστροφής.
• Στον κινηματογράφο και τα βιντεοπαιχνίδια, οι θεότητες του θανάτου μεταγράφονται σε χαρακτήρες-φύλακες, άρχοντες επιπέδων ή καθοδηγητές ψυχών.
• Στη σύγχρονη φαντασία, τα μοτίβα της λήθης, της ζυγαριάς της μοίρας και της πύλης με φύλακα διατηρούνται, αποδεικνύοντας τη διαχρονική ισχύ των αρχαίων σχημάτων.

Η αντοχή των θεμάτων δείχνει ότι οι αρχέγονες εικόνες του ελληνικού μύθου παραμένουν γλώσσα για να μιλήσουμε για το τέλος, τη δικαιοσύνη και την ελπίδα.

Συμπέρασμα: Ανακεφαλαίωση, ρόλος των θεοτήτων του θανάτου, γιατί γοητεύουν ακόμη τον άνθρωπο

Οι θεότητες του θανάτου στην ελληνική μυθολογία σχηματίζουν ένα πλήρες σύστημα: από τον ήρεμο Θάνατο έως τις βίαιες Κήρες, από τον άρχοντα Άδη και τη βασίλισσα Περσεφόνη έως τις δικαιοσύνομες Ερινύες και τις ρυθμιστικές Μοίρες. Κάθε οντότητα φωτίζει πτυχή του αναπόφευκτου τέλους: την αναγκαιότητα, τον φόβο, τη μοίρα, τη δικαιοσύνη και την πιθανότητα μεταμόρφωσης.

Η γοητεία τους διαρκεί επειδή προσφέρουν νοηματοδότηση: ο θάνατος δεν είναι απλώς απώλεια, είναι μέρος της κοσμικής τάξης. Μέσα από σύμβολα, τελετές και μύθους, οι αρχαίοι αποδέχτηκαν το όριό τους και αναζήτησαν ευγένεια στον τρόπο μετάβασης. Σήμερα, ανατρέχοντας στις θεότητες του θανάτου, αντλούμε ακόμη γλώσσα, εικόνες και σοφία για να κατανοήσουμε το οριστικό, χωρίς να το απλοποιούμε.

Q: Ποιος ήταν ο θεός του θανάτου στην ελληνική μυθολογία; A: Ο Θάνατος, γιος της Νύχτας και αδελφός του Ύπνου, ήταν η θεότητα που ενσάρκωνε τον ήρεμο και αναπόφευκτο θάνατο.

Q: Ποια η διαφορά ανάμεσα σε Άδη και Θάνατο; A: Ο Άδης είναι ο άρχοντας του Κάτω Κόσμου και κυβερνά τους νεκρούς, ενώ ο Θάνατος είναι η προσωποποίηση του ίδιου του τέλους της ζωής.

Q: Ποιες ήταν οι Κήρες; A: Οι Κήρες ήταν χθόνιες θεότητες που προσωποποιούσαν τον βίαιο θάνατο και τη μοιραία καταστροφή, ιδιαίτερα στα πεδία των μαχών.

Q: Οι Ερινύες ήταν θεότητες του θανάτου; A: Όχι· ήταν τιμωροί εγκλημάτων αίματος και όργανα μεταθανάτιας/ηθικής δικαιοσύνης, όχι φορείς του ίδιου του θανάτου.

Q: Ποιος οδηγούσε τις ψυχές στον Κάτω Κόσμο; A: Ο Χάρων, ο πορθμέας, μετέφερε τις ψυχές διασχίζοντας τους ποταμούς του Άδη.

Q: Ποια θεότητα κυβερνούσε τον κόσμο των νεκρών; A: Ο Άδης, συχνά με την Περσεφόνη ως βασίλισσα, κυβερνούσε τον Κάτω Κόσμο και τους νεκρούς.